Geen 'Quartet', maar een Unit... Een subtiel onderscheid dat het bovendien mogelijk maakt om bij gelegenheid mensen bij te vragen, maar een onderscheid dat toch wel aan de basis van de hele groep ligt: waar een kwartet een verzameling van vier mensen (of kaarten) is, suggereert een 'Unit' veel meer een eenheid, een gedeelde visie, een neuzen-in-dezelfde-richtin​g-ding. Arnes trio is al zo'n tien jaar een hechte eenheid ondertussen; saxofonist Andy Declerck paste vanaf het begin naadloos in het plaatje.

In en op Arnes plaatje krijgen de muzikanten niet te horen hoe of wat ze moeten spelen binnen een gegeven context: Arne laat zijn muzikanten helemaal hun eigen ding doen. Dat moeten ze binnen deze Unit wÈl doen met het materiaal dat hij hun aanreikt. Vooral eigen stukken, af en toe ook eigen arrangementen van minder bekende standards: met zijn Unit profileert Arne zich voor het eerst duidelijk ook als componist, niet alleen als improvisator. Dat doet hij binnen een eigentijdse, snedige postbop-traditie, waarbij swing en harmonische rijkdom (en soms complexiteit, hoewel de luisteraar dat zelden zal merken!) de hoofdingrediÎnten zijn.