Giovanni Barcella staat voor een poëtische kijk op de noodzaak van jazz als dissident, een jazz die zich afzet
tegen de onproblematische visie van de meeste muziek die we te horen krijgen. Zonder in totale anti-esthetiek
te vervallen, wil hij muzikale revolte respecteren en zo een reflectie geven op de overal aanwezige muzak in jazz
en andere hedendaagse muziek. , in een tijd waarin overal wordt toegegeven aan achtergrondsmuziek.
Barcella presenteert zijn eigen combattieve jazz in duo met Jeroen Van Herzeele met leitmotief ‘Ik decomponeer
de hedendaagse esthetiek -schoonheid zo je wil- omdat ze verdriet noch dood duldt, niet ingaat op't wereldlijk
carnaval en zichzelf niet meer bevraagt.'
Jeroen vond zijn eigen stem op de saxofoon. Intiem, spiritueel en instinctief, een klank in harmonie met zijn ziel.
Hij is constant zijn jazz kennis aan het aanscherpen, Onophoudelijk scherpt hij zijn jazzkennis aan, op zoek naar
confrontatie tussen de uitdagingen in deze snel veranderende wereld.
Hun beider moto ’In alles wat je doet ligt de bevrijding in de overgave'.